خاستگاه و کاربردهای اولیه
خاستگاه آن تا حدودی مبهم است، زیرا تکنیک اصلی ساخت اشیاء از کاغذ و چسب چیزی است که میتوانست به طور مستقل در مناطق مختلف توسعه یابد. با این حال، اعتقاد بر این است که این هنر در چین باستان، زادگاه کاغذ، جایی که مصنوعات مربوط به سلسله هان (202 قبل از میلاد - 220 پس از میلاد) نشان میدهد که کاغذ پاپیه ماشه برای ساخت اشیایی مانند کلاه ایمنی مورد استفاده قرار میگرفت.
این تکنیک در امتداد جاده ابریشم گسترش یافت و به خاورمیانه رسید، جایی که از آن در راستای هنر اسلامی استفاده کردند. در قرن پانزدهم، راه خود را به اروپا باز کرد و به ویژه در فرانسه و ایتالیا محبوب شد. در این تجسمهای اولیه، پاپیه ماشه اغلب برای اشیاء کاربردی مانند سینی، کاسه و جعبه استفاده میشد.
قرن هفدهم تا نوزدهم: عصر طلایی پاپیه ماشه
Papier-maché به شکل امروزی در قرن 17 و 18 معرفی شد. در این دوره، با آزمایش مواد و تکنیکهای مختلف، مانند ترکیب لایههای کاغذ و چسب، اقلام بادوام و شگفتآوری تولید شد. در فرانسه، صنعتگران این هنر را با معرفی روکشهای جدید، به ویژه تذهیب و لاککاری پر زرق و برق ارتقا دادند.
قرن نوزدهم به عنوان «عصر طلایی» پاپیه ماشه یاد میشود. در این زمان، پاپیه ماشه به یک ماده اصلی در کاربردهای مختلف از مبلمان گرفته تا دکوراسیون معماری تبدیل شده بود. عصر ویکتوریا، با میل خود به دکوراسیون مفصل و باجزییات، شاهد گسترش پاپیه ماشه در دکوراسیون خانه بود. صندلیها، کابینتها و حتی قابهای تخت با طرحهای متفاوت، که اغلب با مروارید تزئین شدهاند، تطبیقپذیری این ماده ساده را در این دوران به نمایش گذاشتند.
قرن بیستم: افول و احیای هنری
با انقلاب صنعتی و ظهور پلاستیک و سایر مواد، استفاده سنتی از پاپیه ماشه کاهش یافت. با این حال، قرن بیستم نیز شاهد تحولی در صنایع دستی بودیم، نه به عنوان یک تقلید صرف از مواد محکمتر، بلکه به خودی خود به عنوان یک رسانه همهگیر در جامعه هنری. هنرمندان و دوستداران محیط زیست به طور یکسان از کاغذ پاپیه ماشه به دلیل هزینه کم، سهولت استفاده و طبیعت دوستدار محیط زیست استقبال کردند.
صحنه معاصر: پاپیه ماشه در هنر و طراحی مدرن
در دنیای هنر و طراحی امروزی، پاپیه ماشه از میراث صنایع دستی عامیانه فراتر رفته و جایگاه بالایی در هنرهای زیبا و صنعت طراحی دارد. هنرمندان و طراحان تاثیر فرم، عملکرد، و زیباییشناسی را به بوته آزمایش میگذارند و مرزهای کاربردی مواد را جابجا میکنند. یکی از این مبتکران، علی هنرور از استودیو هنرور است که از سال 2017 بر تکنیکهای مجسمهسازی و صنایع دستی برای ساخت مبلمان و لوازم خانگی از مواد بازیافتی تکیه کرده است. علی هنرور، هنرمند و مجسمهساز سرشناس ایرانی، فرآیندی استثنایی را در کار خود با کاغذ پاپیه ماشه به کار میگیرد که منجر به تولید قطعات معاصری میشود که با درک رایج عام از مواد خمیر کاغذ بیگانه است. از مرتبسازی اولیه تا فرآیند ادغام ، هر مرحله حاصل کاری عاشقانه است که میتواند ساعتها یا حتی روزها را به خود اختصاص دهد. «سری رنگدانه» (Pigment Series) او نتیجه 11 سال تحقیق او در راستای تعهد عمیقش به هنر و پایداری زیست محیطی است. آثار هنرور قدرت دگرگونی هنر را نشان میدهد و مواد بازیافتی را به قطعاتی تبدیل میکند که نه تنها زیبا هستند، بلکه به انرژی و اشتیاق هنرمند نیز آغشتهاند.
