دنیای امروزِ مد محصولِ تلاشِ پیاپی چندین طراح و اسپانسر در چهار شهر نیویورک، لندن، میلان و پاریس می باشد. با بررسی چهار هفته پر حاشیه مد نه تنها نگاهی به طرح های طراحان برجسته ی بین الملل می اندازیم بلکه همکاری چندین هنرمند و مهندس در زمینه های مختلف هنری و مهندسی از قبیل عکاس، ویرایشگر و وبلاگ نویس را در کنار هم مشاهده می کنیم. این عظمت کار ما را تشویق می کند تا نگاهی به تاریخچه ی شکل گیری هفته ی مد بیاندازیم.
معرفی هفته ی مُد سالها پیش از اینکه به شکل امروزی خود در آید، توسط چارلز فِردریک در سال ۱۸۵۸ میلادی صورت گرفت. فردریک با به نمایش گذاشتن مجموعه نیمه تمام طرح های فصل جدید خود و کمی پس از آن با ایده ای بهتر که آغاز معرفی مجموعه جدیدش بر تنِ مدل های زنده ( چیزی شبیه به ران وِی امروزی) می بود، تغییری چشمگیر در دنیای مُد به وجود آورد.
به نمایش گذاشتن مجموعه های جدید طراحان لباس در سالن های خصوصی برای مشتریانِ اشرافی ادامه پیدا کرد تا در قرن بیستم فرانسه را به ابر قدرت مُد در دوره ی خودش تبدیل کرد. با ادامه پیدا کردن این روند باقی عرصه های هنری همچون عکاسی، موسیقی، طراحی صحنه و از همه مهم تر پاپاراتزی ها واردِ صنعت مُد شدند. طراحان لباس این مراسم را «فِت» که به معنی جشن می باشد نامیدند. با شهرت پاریس برای مُد و لباس توجه تمامی مجله های مُد در سراسر دنیا به پاریس جلب شد و این شروع سبک مدرنِ صنعت مُد بود.
باتغییری که جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۳ میلادی در صنعت مُد به وجود آورد، و از آنجا که فَشِن شو های پاریس و پروازهای هوایی به دلیل اِشغال نازی ها منحل شد، یک روزنامه نگار مجله مُد به نام اِلنور لَمبِرت این موقعیت را طلایی شِمُرد و جشن های مُد را از پاریس به نیویورک گسترش داد. از آن پس لَمبِرت طراحان ساکن نیویورک و بین المللی را تشویق به کار کرده و از روزنامه نگاران دعوت به همکاری و همچنین با تبلیغات پِرِس ویک را در سطح شهر معرفی کرد. لَمبِرت برای تشویق بیشتر طراحان هزینه ی سفر طراحانی که به نیویورک سفر می کردند را به عهده گرفت تا در پِرِس ویک شرکت کنند. ۵۳ طراح لباس در اولین هفته مُد نیویورک شرکت کردند و اکثر آنها تا به امروز به همکاری خود با هفته مُد نیویورک ادامه دادند. قابل ذکر است که در سال ۱۹۹۴، میلادی، رات فِینلی این جشنواره های مُد را به شکل یک گردهمایی جامع در آورد. تا سه دهه بعد این روند تکرار دو هفته مد در سال که در ماه های فِوریه و سپتامبر برپا می شد ادامه یافت.
در سال ۱۹۵۲، میلادی اشراف زاده ی ایتالیایی، جیوانی باتیساجیورینی، اقدام به برپایی مراسم هفته ی مُد در ایتالیا کرد و با به راه اندازی چندین ران وِی لباس در فِیم پلازو پیتی در ایتالیا، توانست به مهم ترین جایگاه در زمینه ی مُد و لباس در دنیا برسد و پس از مدت کوتاهی، به دلیل تغییری که اِمیلیو پوچی و میسونی در ران وِی های فلورانس به وجود آورده بودند که به آن هیجان می داد، بازدید کنندگان در مراسم ران وِی از سراسر دنیا، افزایش چشمگیری یافت. فرودگاه فِلورانس گنجایش تعداد بالای بازدید کنندگان را نداشت، بنابراین مراسم را به میلان انتقال دادند.
در سال ۱۹۷۳ میلادی، رقابت بسیار سختی بین دو شهر نیویورک و پاریس در مراسم ران وِیِ گرَند دایوِرتیزمنت آو وِرسای که به بَتِل آو وِرسای(Battle of Versailles & Divertissment of Versailles) معروف می باشد صورت گرفت و مقام شهر برگذیده به عنوان قلب مُد را به خود اختصاص دهند.
مراسم در مکانی نزدیک به پاریس به نام اُپالنت قصر وِرسای برپا شُد. رقابت سخت بین کارشناسانِ قدیمی و زبردستِ طراحی لباس فرانسوی و طراحانِ تازه کارِ آمریکایی ادامه پیدا کرد تا برای هر دو کشور نتیجه خوبی به عمل آورد. طراحان آمریکایی توانستند قابلیت بسیار بالای خود در زمینه مُد و لباس را به نمایش بگذارند، از طرفی هم افتتاح رسمی هفته مُدِ پاریس در همان سال صورت گرفت.
کمتر از یک دهه بعد، با حمایتِ مجله وُگِ انگلستان و اسپانسر شدن دولت بریتانیا، اولین مراسم مُد و لباسِ لندن در سال ۱۹۸۴ میلادی، داخل یک پارکینگ در قسمت غربی شهر لندن صورت گرفت. آن مراسم اعتبار زیادی برای طراحان، نام های تجاریشان و همچنین مُدِل ها به عمل آورد.
با نگاهی دوباره به آمریکا، لَمبِرت پیوسته به دنبالِ هموار تر کردنِ راهِ موفقیت برای طراحان بود. او با تشکیل سازمان طراحان آمریکایی ، سازمانی که به پیشرفت و اعتبارِ طراحی لباس برای به ثبت رساندن طراحی مُد به عنوان قسمتِ مهمی از فرهنگ و هنر آمریکا کمک کرد تا طراحان طرح های خود را با امکاناتِ بیشتری به نمایش بگذارند.
طراحان آمریکایی لباس های خود را در گالری ها، انبار ها و حتی رستوران ها به نمایش می گذاشتند. در سال ۱۹۹۰ میلادی، هنگامی که مایکل کُرس مراسم به نمایش گذاشتنِ کارهای فصل جدید خود را به پا کرد، سقف سالن مراسم ریزش کرد و این تلنگری به مدیر اجرایی طراحان آمریکایی، فِرن مالیس، بود. او متوجه شد شرایط به سرعت نیاز به تغییر دارد.
در سال ۱۹۹۴ میلادی، لَمبِرت تا زمانی که فضای جدیدی برای اجرای مراسم مُد طراحی کند، به فکر تازه ای بر خورد. با چادر کشیدن و دعوت کردن مردم به پارک برایانت، فضای بیشتری برای بازدید کنندگان به وجود آورد و تعداد بازدید کنندگان در فضای باز هم افزایش یافت. هفته مُد قادر به جذب چندین اِسپانسر از قبیل مِرسِدِس بنز شد و به همین دلیل تا به امروز مراسم هفته مُد نیویورک را با نامِ مِرسِدِس بِنز می خوانیم.
چادر های داخلِ پارک برایانت توجه افرادِ مشهور را به خود جلب کرد و به دنبال آنها بازدید کنندگان هم بیشتر و بیشتر شدند. فضای پارک دیگر جواب گوی تعداد بالای بازدید کنندگان نبود. بنا بر این چادر ها را از پارک برایانت به لینکُلن سِنتِر انتقال دادند.
با نگاهی به هفتهِ مُد امروزه که همچنان مِرسِدِس بِنز در لینکُلن سِنتِر برگذار می کند، پیشرفت هفته مد نیویورک عامل مهمی برای تشویق باقی کشور ها برای برپایی مراسمِ هفته مُد و همچنین تشویق طراحان
