نوامبر 14, 2023

چشمانت را ببند تا ببینی : مروری بر آثار والتر ون بایرندانک

والتر ون بایرندانک، متولد ۴ فوریه ۱۹۵۷ در برشت بلژیک، طراح مد و فشن بلژیکی است. وی در سال ۱۹۸۰ از آکادمی هنرهای رویال انتورپ فارغ التحصیل شد.

پس از اتمام تحصیل در آکادمی، والتر به همراه جمعی از هم دوره ای های خود ( دِرک ون سِین، دریس ون نوتن، ان دمُیلمیستر، مارینا یی و دِرک بیکِمبرگز)

گروه دیزاین شش نفره " اُنتوِرپ شش" را زمانی تشکیل دادند و به عنوان گروهی حرفه ای در دوره تناقضات فشن بلژیک شروع به ایده پردازی و کار کردند.

والتر از سال ۱۹۸۳ شروع به کار روی کلکسیون های خود کرد. آثار او از هنرهای بصری، ادبیات، طبیعت و تاثیرات قومی الهام گرفته شده است.

ترکیب رنگ های عجیب و غیرعادی و تاثیرات زیاد گرافیک از شخصیت های آثار او هستند.

والتر در سال ۱۹۹۷ کاستوم های گروه "یو تو" برای تور پاپ مارت را طراحی کرد. در سال ۱۹۹۹ عنوان لقب افختاری "سفیر فرهنگی فلاندر" را دریافت کرد.

در سال ۲۰۰۱ پروژه "لَندد گلند" را در انتورپ راه اندازی کرد. وی در کنار برپایی پنج نمایشگاه بزرگ، مجله ای جدید را با نام " مجله اِن اِی" تاسیس کرد که توسط آرتیمو منتشر می شد که امروزه "مجله اِی" نام دارد.

والتر تلاش بر این دارد که صنعت فشن را متحول کند. مجموعه های او از نظر گرافیکی بسیار قوی، با مفاهیم چالش برانگیز و از نظر تکنیکی بسیار نوآورانه هستند.

" دنیا تغییر کرده است،شهر تغییر کرده است و فشن هم است متحول شده است." والتر ون بایرندانک

با تعدادی از مجموعه های بایرندانک بیشتر آشنا شویم:

زمزمه جغد ها، بهار و تابستان ۲۰۱۸

این کلکسیون والتر برای مجلات فشن سربسته و نامفهوم باقی ماند. مجله وُگ در اینباره نوشت: طراح مشخصاً چیزی در ذهن داشته، اما چه چیزی؟

وِ وِ دِ این مجموعه را معماگونه لقب داد و پرسید: چهره های جئومتریک روی ژاکت ها و تیشرت ها چه مفهومی را نشان میدهند؟ خشم؟ پرخاشگری؟

زوارت، پاییز و زمستان ۲۰۱۷-۲۰۱۸

مجموعه زوارت به معنی مشکی است که توسط یک گروه موسیقی متال نمایش داده شد. والتر درباره این مجموعه اش به نیویورک تایمز توضیح داد: " برای من زمان، مشکی است. این دلیلی است که خواستم از موتیف های آیینی و حیوانی برای درمان دنیا استفاده کنم."

چرا زاغ سیاه شبیه میزتحریر است؟ بهار و تابستان ۲۰۱۷

این مجموعه نامش از آلیس در سرزمین عجایب، از معمای غیرقابل حل مَد هَتر که می گفت چرا زاغ سیاه شبیه میز تحریر است، برداشته شده.

وُگ نوشت: "گشتن بدنبال یافتن مفهومی پوچ برای حقیقت، چیزی است که در این کالکشن ذهن والتر را به خود مشغول کرده بود."

حکایت زیبایی شناختی این مجموعه با کلماتی مثل " زیبایی بی رحم"، "قوم آینده"، "انعکاس از تخریب" پیوند می خورد.

"عشق بی رحم" ، "سیالیت کامل" و "خود تخریب گری" واژگان دیگری بودند که او برای این مجموعه اش از آنها استفاده کرد.

این کالکشن با الهام از آلیس در سرزمین عجایب، فرهنگ پانک دهه هفتاد میلادی، زیبایی بی رحم، آرایش های رنگی و وحشی و چندفرهنگیتی دور هم گرد آمدند تا لاین جدیدی از عینک های او را نیز ارائه دهند.

چشم الکتریکی، بهار و تابستان ۲۰۱۶

زیبایی آشکار،پاییز و زمستان ۲۰۱۵-۲۰۱۶

وَم بَم! ، بهار و تابستان ۲۰۱۵

چشمهایت را ببند تا ببینی، پاییز و زمستان ۲۰۱۳-۲۰۱۴

رازهای بی صدا، تابستان ۲۰۱۳

هوس هرگز نمی خوابد، پاییز و زمستان ۲۰۱۲-۲۰۱۳

آغاز به خریدن آثار هنری با بودجه ی محدود

باورهای غلط رایج در مورد خریدن آثار هنری اصل را فراموش کنید! برای آغاز به جمع آوری یک کلکسیون خوب از آثار هنری اصل ، نیازی نیست که حتما ثروتمند باشید.

برای بعضی مجموعه دارها، مهمترین نکته در انتخاب آثار هنری این است که قیمت آثار در آینده افزایش پیدا کند. اما لزومی نیست که هدف اصلی شما هم یک سرمایه گذاری سودآور باشد.

مارک سابلت، بنیانگذار گالری «مدیسین من»[2] در توسان آریزونا و مجموعه دار باسابقه ی آثار هنری می گوید: «دلیل شما برای خریدن یک اثر هنری باید احساسی باشد که آن اثر در شما ایجاد می کند؛ نوعی حس رضایت که پیش از آن نداشتید».

او می افزاید: «احساسی که برخی از آثار به مخاطب منتقل می کنند باعث ترغیب مجموعه دار به خریدن آنها می شود». جذابیت هنر برای سابلت آنچنان قوی بود که منجر شد 26 سال پیش حرفه ی قبلی اش یعنی پزشکی را کنار بگذارد و به طور تمام وقت وارد این حرفه شود.

پس از اینکه پیشنهاد کار به عنوان پزشک ورزشی به او داده شد، شغلی که مدت ها آرزویش را داشت، نگران شد که برای همیشه در آن کار گیر بیافتد. او قلباً چیز دیگری می خواست، و تصمیم گرفت در عوض بر روی علاقه اش به مجموعه داری تمرکز کند. حالا او به طور حرفه ای به کسانی که می خواهند مجموعه دار آثار هنری شوند مشاوره می دهد.

در ادامه برخی از نکاتی که او به مجموعه داران تازه کار توصیه می کند را با شما در میان می گذاریم.

دنبال الهام باش!

سابلت می گوید: «اولین قدم برای مجموعه دار شدن این است که بدانی چه چیز دوست داری و چه چیز به بودجه ات می خورد».

قبل از اینکه اولین خریدتان را انجام دهید، وارد مرحله ی تحقیقات شوید. باید هنرمندانی را پیدا کنید که آثارشان شما را جذب می کند. شاید یک جستجوی اینترنتی ساده شما را در مسیر درست قرار دهد. شاید هنرمند مورد علاقه ی جدیدتان را در شبکه های مجازی پیدا کنید و سپس جزئیات آثارشان و بازه ی قیمتی آنها را بررسی کنید.

علاوه بر آن در نمایش ها و رویدادهای هنری محلی شرکت کنید. در چنین مکان هایی، هم امکان دارد آثار جدیدی برای مجموعه تان پیدا کنید و هم می توانید رابطه ی بهتری با هنرمندان و گالری های محلی برقرار کنید.

از پولتان بیشترین بهره را ببرید!

لازم نیست برای شروع به جمع آوری یک کلکسیون از آثار هنری اصل ، سرمایه خیلی زیادی داشته باشید. اما اینکه بودجه تان را چطور تقسیم بندی می کنید اهمیت فراوانی دارد.

فرض کنید شما صد دلار برای خریدن آثار هنری بودجه دارید. در اینجا باید یک تصمیم مهم بگیرید. آیا می خواهید با این پول چندین اثر نسبتا ارزان بخرید یا یکی دو اثر گرانتر که بیشتر چشمتان را گرفته؟

توصیه ی مارک سابلت این است که کیفیت را فدای کمیت نکنید.

اما تکلیف پوشاندن قسمت های خالی روی دیوار چه می شود؟ سابلت می گوید: «اگر هدفتان صرفا پر کردن فضا به منظور تزئین است، در واقع با دکوراسیون سر و کار دارید و نه مجموعه داری! اگر هدفتان جمع آوری مجموعه ای از آثار هنریست که باعث افتخارتان باشد، سعی کنید هنرمندانی را پیدا کنید که آثارشان به دلتان می نشیند».

در دام تلاش برای سرمایه گذاری سودآور نیافتید!

سابلت می گوید: «به طور کلی، هنگامی که می خواهید تصمیم بگیرید چه اثر هنری ای بخرید، بهتر است مبحث سودآوری و درآمدزایی را از معادلاتتان کنار بگذارید. پیش بینی تغییر ارزش مالی آثار هنری در طول زمان کار بسیار دشواری است».

او می افزاید: «در رابطه با هنرمندان تازه کار که هنوز در حال کسب تجربه و تثبیت سبک و سیاق خودشان هستند، چنین پیش بینی ای عملاً ناممکن است».

البته یک نکته وجود دارد که توجه به آن می تواند شانس اینکه ارزش یک اثر هنری در طول زمان حفظ شده یا بیشتر شود را افزایش دهد. هنگامی که هنرمند مورد علاقه تان را پیدا کردید، آثاری از او را انتخاب کنید که بهتر از بقیه بازگو کننده ی سبکِ کاری آنها باشد. برای مثال، اگر یک هنرمند هم پرتره نقاشی می کند و هم مناظر طبیعی، اما بیشتر به خاطر کشیدن منظره ی غروب کوهستان شهرت دارد، بهتر است از او نقاشی منظره ی کوهستان بخرید تا پرتره.

ولی هرگز کاری که چشمتان را نگرفته نخرید، حتی اگر اثر مشهوری از آن هنرمند باشد. همیشه احتمال دارد اثری که امروز بسیار محبوب است در آینده ارزش مالی اش را از دست بدهد.

اثری را بخرید که در شما حس خاصی بر می انگیزد، این نوع از ارزش بعید است که هرگز کاهش پیدا کند. مارک سابلت می گوید: «من فقط آثاری را می خرم که حس کنجکاوی ام را بر می انگیزند».

در مورد خریدن آثار بعدی هم او توصیه ای دارد: «لزومی نیست حتما بین آثار مجموعه ی شما شباهتی وجود داشته باشد. به نظر من وجود تنوع در آثار یک مجموعه حتی نکته ی مثبتی محسوب می شود».

برای خریدن آثار هنری اصل به منابع معتبر رجوع کنید.

بهترین گزینه این است که آثار را از گالری های هنری فیزیکی یا آنلاین بخرید. در این صورت می توانید از اصالت اثر مطمئن باشید.

مارک سابلت می گوید: «از اهمیت نقش گالری ها در این معادله هر چه بگوییم کم گفته ایم».

او می افزاید: «وقتی یک گالری تصمیم می گیرد آثار یک هنرمند را بر دیوارش نصب کند، بدین معناست که به باور آنها این آثار دارای ارزش هستند. به خصوص وقتی قصد خرید آثار یک هنرمند تازه کار را دارید این موضوع بسیار مهم می شود».

«تخمین ارزش آثاری که توسط هنرمندان تازه کار خلق شده اند کار دشواریست، چرا که آنها هنر را به مثابه راهی برای خودشناسی به کار می برند. اما اگر آینده نگر باشید و اثری را بخرید که حس خوبی برایتان ایجاد می کند، بعید است که بعدا از خریدتان پشیمان شوید».

توصیه ی نهایی مارک سابلت این است که از خریدن آثار هنری از منابع نامعتبر خودداری کنید. خرید از حراجی ها نیز عموماً هزینه ی بالاتری روی دوشتان می گذارد، و علاوه بر آن گاهاً دیده شده که آثار تقلبی و غیراصل سر از حراجی ها در بیاورند. آسیب دیدگی آثار به شکلی در نگاه اول مشخص نشود هم معضل دیگریست که در این رابطه وجود دارد. بنابراین همیشه بهترین و مطمئن ترین راه برای خریدن آثار هنری اصل ، رجوع به گالری های هنری فیزیکی یا آنلاین است.

حال که تمام این نکات را می دانید، ورود شما به دنیای مجموعه داری آثار هنری را خوشامد می گوییم!

بریم کمپینگ!

شاید شما هم عاشق طبیعت باشید، اما تصور کمپ کردن ممکن است برای کسیکه خیلی در این زمینه تجربه ای نداشته دلهره آور باشد. اگر تصمیم گرفته اید که به یک کمپ هیجان انگیز در طبیعت بروید، پس باید آماده هر اتفاقی باشید و با جریان سفر در حرکت باشید، که این برای برخی از ما به معنی فراموش کردن عادات زیبایی و فشن روزانه است.

بیایید باهم روراست باشیم. خیلی از ما عادت داریم روزانه حمام کنیم و ظاهر مناسبی داشته باشیم. اگر می خواهید در طبیعت راحت باشید، وسایل زیادی به همرا نبرید ولی همچنان از ظاهر خود راضی بمانید، پیشنهاد می کنم این چند راهکار ساده را بخوانید.مطمعناً شما را برای یک سفر چند روزه در دل طبیعت کمک خواهد کرد.

در کمبود امکانات بداهه پرداز باشید

رعایت بهداشت امری غیرقابل چشم پوشی است. اگر مکان کمپ شما امکان استحمام را به شما نمی دهد، همیشه راه هایی برای بداهه وجود دارد!

مسواک کردن دندان ها ساده است. فقط کافیست همراه خود مسواک، خمیر دندان و بطری آب داشته باشید تا لبخندتان در جنگل زیبا شود.

شستن موها چطور؟ باید بگویم که خیلی ساده نیست. اما ناامید نشوید و تمام طول سفر را با موهای چرب گره خورده سپری نکنید! از شامپوی خشک استفاده کنید. اگر روز اول کمپ موهایتان تمیز و مرتب است، شامپوی خشک برایتان دو روز دیگر را می خرد و از چرب و براق شدن موها جلوگیری و موهایتان را نیز خوشبو می کند. مدت زمان اثر آن بستگی به جنس و نوع موهایتان دارد.

تنها کاری که باید انجام دهید این است که آن را روی ریشه موهایتان اسپری کرده و سپس شانه کنید. همینقدر ساده! داشتن موهای تمیز و مرتب شما را استایلیش و زیبا می کند و روی اعتماد به نفستان تاثیر بسزایی دارد.

فشن کاربردی

گاهی اوقات انتخاب لباس مناسب می تواند چالش برانگیز باشد. خیلی از ما برای نجات یافتن از چالش انتخاب، هرچیزی که داریم همراه خود می بریم. پیشنهاد من این است: به جای اینکه کوله هایتان را انقدری سنگین کنید که در مسیرهای دشوار طبیعت کمردرد آزارتان بدهد، بارتان را سبک و فکرشده ببندید.

من شخصاً پیراهن های راحت چهارخانه تیره رنگ و تیشرت های آستین سه ربع را انتخاب می کنم. به دو دلیل: یک اینکه رنگ های روشن کثیفی را زیاد نشان نمی دهند و ظاهرتان را آشفته نمی کنند.

دلیل دوم این است که پیراهن های آستین بلند یا آستین سه ربع پوست بدن شما را در مقابل نور خورشید و حشرات محافظت می کند. اگر هم گرمتان شد می توانید آستین هایتان را بالا بزنید. به تازگی طراح ها پیراهن های آزاد دکمه داری طراحی می کنند که برای فرم بدن خانم ها نیز مناسب است و در عین حال به شما ظاهری باحال و راحت می دهد که کاملا مناسب کمپ است.

علاوه بر این، پیراهن های چهارخانه با شلوارجین تیره و لگینگ یوگا به خوبی سِت می شوند. ترکیبی عالی از راحتی و استایل. کسی هست که آن را نخواهد؟

تزئین کنید، ولی ندرخشید!

و حالا نوبت می رسد به زیورآلات. وقتی پای اکسسوار درمیان باشد، خانم ها همیشه در هر موقعیتی می توانند بهترین چیزها را پیدا کنند که از آن به عنوان زینت استفاده کنند.

اما نیازی نیست که شما کل جعبه جواهرات خود را به کمپینگ بیاورید چون این کار خیلی بیش از حد است و هیچکس هم دلش نمی خواهد یک پرنسس درخشان در کمپ همراهش باشد. منظور من از آویزها و زیورآلات، هر وسیله تزئینی مناسب موقعیت و مکان است. مثلاً استفاده از گل میخک یا هر گلی که شما دوست دارید به عنوان گوشواره یا گل سر! شاید گل در وهله اول براق و درخشان به نظر نرسد، اما برای تبدیل شدن به سنجاق سر یا گوشواره به اندازه کافی کوچک و ظریف و کاربردی است.

نکته دیگر استفاده از گل ها این است که شما می توانید در طبیعت فعالیت های خود را داشته باشید، بدون اینکه نگران خراب شدن یا گم شدن زیورآلات خود باشید. در عین حال، احساس خوب همخوانی با طبیعت را تجربه می کنید.

اما اگر استفاده از اکسسوار طبیعی برایتان عجیب است، می توانید یک جفت گوشواره کوچک ارزان قیمت با جنسی انعطاف پذیر همراه خود ببرید، فقط سعی کنید بیش از ندرخشید!

تاریخچه‌ ای مختصر از موزه‌ ی ویکتوریا و آلبرت

موزه ی ویکتوریا و آلبرت که در اواسط قرن نوزدهم در شهر لندن، پایتخت انگلستان تاسیس شد، امروز به عنوان مهمترین موزه‌ی دیزاین و هنرهای تزئینی در جهان شناخته می شود. در این نوشته، سرآستین تاریخچه ی مختصر این موزه را بازگو کرده تا زمینه ی آشنایی بهتر مخاطبین عزیز با این موزه ی بزرگ و پرسابقه فراهم آید.

موزه ی ویکتوریا و آلبرت[1] بزرگترین موزه ی دیزاین و هنرهای تزئینی در جهان است که کلکسیونی دائمی شامل بیش از چهار و نیم میلیون شئ مختلف را به نمایش می گذارد. این موزه یادگاری از فعالیت های ملکه ویکتوریا و شاهزاده آلبرت، و گواهی از تلاش آنها برای ورود لندنِ قرن نوزدهم به دنیای مدرن است.

ویکتوریای نوجوان، در سال های ابتدایی پس از مراسم تاجگذاریش همواره از رفتار و شخصیت کسالت آور پسردایی اش آلبرت گله داشت. آلبرت همیشه مشغول مطالعه کردن بود، علاقه ای به مراسم های تشریفاتی و جشن های سلطنتی نداشت و به طور کلی نسبت به شخصیت سرکش و جسور ویکتوریا نگاهی انتقادی داشت. هیچ کدام تصور نمی کردند که روزی ازدواج آنها به عنوان عاشقانه ترین رابطه ی سلطنتی در تاریخ انگلستان در یادها بماند، و علاوه بر آن نامشان تا ابد در کنار هم بر روی یکی از مهم ترین موسسات فرهنگی لندن باقی بماند.

موزه ی ویکتوریا و آلبرت دقیقا چیست؟!

موزه ی ویکتوریا و آلبرت (که به طور اختصاری به نام موزه ی V&A شناخته می شود) در سال 1857 تاسیس شد. در ابتدای تاسیس، نام آن «موزه ی تولیدکنندگان»[2] بود، سپس به «موزه ی کنزینگتون جنوبی»[3] تغییر نام داد و نهایتا در سال 1899 نام رسمی «موزه ی ویکتوریا و آلبرت» برای آن انتخاب شد. ملکه ویکتوریا خودش در مراسم افتتاح آن حضور داشت و آخرین سنگ بنای ساختمان جدید موزه را شخصا در محل قرار داد. این ساختمان جدید توسط «آستون وِب»[4] طراحی شده بود. مراسم افتتاح این ساختمان جدید، آخرین حضور عمومی ملکه ویکتوریا پیش از مرگش در سال 1901 بود.

در آن مراسم از تلاش های شاهزاده آلبرت مرحوم برای پیشبرد هنر و تعلیمات فرهنگی در لندن نیز تقدیر شد. موضوع علاقه ی آلبرت به کتابخوانی که ویکتوریای جوان از آن گله مند بود، تبدیل به مهمترین نقطه ی قوت او به عنوان همسر ملکه شد.

شاهزاده آلبرت علاوه بر موزه ی ویکتوریا و آلبرت، در تاسیس موزه ی علوم، موزه ی تاریخ طبیعی و تالار سلطنتی آلبرت نیز نقش مهمی داشت. همه ی این اماکن در فاصله ی کمی از موزه ی ویکتوریا و آلبرت واقع شده اند و به همین دلیل محله ی کنزینگتون جنوبی، «آلبرتوپلیس»[5] لقب گرفته.

ملکه ویکتوریا، هرچند به طور مستقیم در امور روزمره ی تاسیس موزه دخالت نداشت، اما اهمیت فعالیت های اجتماعی همسرش را به خوبی درک می کرد و حمایت های او نقش تعیین کننده ای در موفقیت پروژه داشت. البته نقش خزانه ی سلطنتی و غنیمت های دوران استعمار را هم نمی توان نادیده گرفت.

موزه ی ویکتوریا و آلبرت چرا تاسیس شد؟

نسخه ی اولیه ی موزه ی ویکتوریا و آلبرت که موزه ی تولیدکنندگان نام داشت، حاصل مشارکت شاهزاده آلبرت و «هنری کول»[6] بود. آن دو پیش از این هم در سال 1851 در برگزاری «نمایشگاه بزرگ» همکاری کرده بودند. نمایشگاه بزرگ با نام کامل «نمایشگاه بزرگ دستاوردهای صنعتی همه ملت‌ ها» نخستین نمایشگاه از سری نمایشگاه‌های جهانی فرهنگ و صنعت بود.

شاهزاده آلبرت و هنری کول مصمم بودند که تمام مردم بریتانیا را، فارغ از طبقه ی اجتماعیشان، به کسب اطلاعات بیشتر در مورد سایر نقاط جهان تشویق کنند. این موضوع منجر به تنش هایی در مراحل اولیه ی برنامه ریزی برای نمایشگاه بزرگ سال 1851 شد. نخبگان و نجیب زادگان نگران بودند که این اختلاط طبقاتی در نمایشگاه بزرگ، منجر به نوعی انقلاب اجتماعی شود و به ساختار طبقاتی جامعه ی بریتانیا آسیبی غیرقابل جبران وارد کند.

خوشبختانه کول و آلبرت به درستی تشخیص داده بودند که داشتن ذهن کنجکاو تنها منحصر به طبقه ی ثروتمند جامعه نیست. نمایشگاه بزرگ به موفقیتی بی نظیر تبدیل شد. مردم از سرتاسر بریتانیا و سایر نقاط جهان به این نمایشگاه آمدند تا نبوغ مهندسی بریتانیا و نمود قدرت امپراتوری را نظاره کنند که در قالب اشیایی زیر یک سقف شیشه ای در «هاید پارک»[7] گردآوری شده بود.

تاسیس نسخه ی دائمی نمایشگاه بزرگ

موفقیت نمایشگاه بزرگ چنان چشمگیر بود که هنری کول و شاهزاده آلبرت را به صرافت تاسیس نسخه ی دائمی آن انداخت. نتیجه، مجموعه ای از موزه ها بود که هنوز در منطقه ی کنزینگتون جنوبی برپا هستند.

هنگامی که موزه ی تولیدکنندگان افتتاح شد، هنری کول به عنوان اولین مدیر آن انتخاب شد. اختراع چراغ گازی، رویای او و شاهزاده آلبرت را به واقعیت نزدیک تر کرد. حالا دیگر موزه برای تمام ساکنین لندن قابل دسترس بود. با نور مصنوعی، حتی بعد از غروب هم میشد موزه را باز نگه داشت؛ و بازدید در این زمان از روز برای طبقه ی کارگر لندن بسیار مناسب تر بود.

موزه ی ویکتوریا و آلبرت هنوز هم به تعهد اولیه اش نسبت به در دسترس بودن برای همه ی اقشار متعهد است. به همین دلیل بازدید از نمایشگاه های دائمی هنوز رایگان است. از دیگر فعالیت های این موزه در راستای پرورش خلاقیت در شهر لندن می توان به برگزاری سخنرانی، تور، دوره های آموزشی، رویدادهای خانوادگی و کارگاه های مختلف اشاره کرد. علاوه بر آن، موزه ی ویکتوریا و آلبرت از طریق همکاری با نهادهای بیرونی برای تاسیس پایگاه های وابسته در سایر نقاط بریتانیا به گسترش فعالیت هایش ادامه می دهد. تاسیس شعبی در شفیلد، بلک پول و داندی[8] از جمله ی این اقدامات هستند.

امروزه در موزه ی ویکتوریا و آلبرت چه چیزهایی می توان دید؟

مجموعه ی شگرفی که امروز شامل بیش از چهار و نیم میلیون شئ مختلف است از روزهای ابتدایی تا کنون دائما در حال رشد بوده. این مجموعه شامل طیف گسترده ای از اشیاء از سراسر جهان و مربوط به دوره های تاریخی مختلف است. از عتیقه جات باستانی گرفته تا اشیائی کاملا مدرن. این اشیاء شامل انواع مختلفی از جمله شیشه جات، آهن آلات، سرامیک، پارچه، نقره جات، زیورآلات، مبلمان، مجسمه، نقاشی، چاپ و عکس می شود.

برخی از مهمترین اشیائی که به صورت دائمی در موزه ی ویکتوریا و آلبرت به نمایش در آمده اند شامل قالی اردبیل (قدیمی ترین فرش شناخته شده در جهان)، مجسمه مرمرین سه الهه، عکس های سلطنتی «سسیل بیتون»[9]، و مجموعه ای شگفت انگیز از لباس های مختلف می باشد که روزگاری تن پوشِ شخصیت های برجسته ی تاریخ بوده اند.

در طول یک قرن گذشته، موزه ی ویکتوریا و آلبرت تحت چندین تغییر معماری قرار گرفته تا مجموعه ی کم نظیر و تاریخ کهنش را به شکلی بهتر از قبل به نمایش بگذارد. در نمایش «ربع راه»[10] که به تازگی توسط «آماندا لِوِت»[11]، معمار سرشناس برنامه ریزی شد، بازدیدکنندگان می توانستند از مجموعه ای که به طور موقت به نمایش گذاشته شده بود لذت ببرند و یا با آرامش در کافه تریای موزه قهوه بنوشند و به نمای تاریخی موزه که ابتدائا توسط آستون وب طراحی شده بود چشم بدوزند.

نمایش های دائمی و موقت

بخش هایی که در طول زمان به موزه اضافه شدند فرصتی برای نمایش آثار بایگانی شده فراهم می کنند. علاوه بر آن، احیای فضاهای قدیمی موزه و حراست از آنها نیز همواره در دستور کار قرار داشته، از جمله «تالار قالب ها» که یکی از مهمترین بخش های این موزه به شمار می رود. در این تالار دو قسمتی که در سال 1873 از آن رونمایی شد، نسخه هایی از آثار هنری مشهور جهان که با قالب گچی تکثیر شده اند به نمایش گذاشته می شود، از جمله ستون تراژان و مجسمه ی داود میکل آنژ. برگ انجیری که برهنگی مجسمه را پوشانده یادگار زمانیست که ملکه ویکتوریا از دیدن برهنگی آن خجل شده بود، و به خوبی نشان می دهد که فرهنگ بریتانیا از قرن نوزدهم تا کنون چقدر تغییر کرده.

چه برای بازدید از نسخه ی غیراصلی مجسمه ی داود به موزه ی ویکتوریا و آلبرت بروید و چه برای تماشای نمایش های مدرن تر همچون نمایش «بازی های ویدیویی» که در سال 2019 افتتاح شد، بازدید از این موزه برای هر کس با هر سلیقه ای جذاب است. سخت ترین قسمت ماجرا این است که پیش از تمام شدن وقت، هر آنچه که می خواهید را ببینید!

مهرداد محب‎علی: بوگی‎ ووگی در تهران

بوگی ووگی در تهران

این کتاب در پاییز 1398 توسط گالری هما و با همراهی گالری دستان به چاپ رسیده. آنگونه که در مقدمه ی کتاب آمده، شهروز نظری درباره ی این کتاب چنین توضیح می دهد:

کتاب حاضر با عنوان «بوگی ووگی در تهران»، قصه ی طول و درازی دارد. سال 1390 گفتگویی بلند با مهرداد محب علی داشتم که بعد از مراحل مختلف تولید به ناشری در تهران سپرده شد و به دلایلی که در این مجال حوصله ی صحبتش نیست از چاپ بازماند. حالا خوشحالم که آن روزها کتاب نخست منتشر نشد؛ از یک سو چون مهرداد محب علی طی این یک دهه تغییرات بسیاری در نقاشی و تفکر پیدا کرد و نیز دیدگاه خودم نسبت به او و کلیت نقاشی معاصر دچار دگرگونی های بسیاری شده است. علاوه بر این که تب و تاب بازار هنری در آن سال ها بسیاری از پیچیده های روانی و ذهنی هنر معاصر ایران را مستتر نگه داشته بود. حالا به سبب فاصله ی زمانی، با دقت بیشتری می شود درباره ی هنر دهه ی هفتاد و هشتاد خورشیدی مداقه کرد.

او در بخش دیگری از مقدمه می گوید:

این گفتگوی بلند با مهرداد محب علی دارای ویژگی دیگری هم هست. به پیشنهاد یک دوست، پنج گفتگوی غیرهمزمان با مهرداد محب علی را مورد واکاوی قرار دادم و در نهایت قرار بود تا به عنوان ماحصل، یک گفتگوی مجزا با هنرمند داشته باشم؛ پس از مطالعه ی چندین باره ی این گفتگوها، نوعی از پیوند محتوایی در آنها پیدا کردم و از آن جایی که نقاشی محب علی در ساختمان ریختی، ترکیبی از قصه های غیرپیوسته است، تصمیم گرفتم من هم از آن پنج گفتگو کولاژی بسازم، این کولاژ را به محب علی پیشنهاد دادم و مورد موافقت او قرار گرفت. اصل این گفتگو که پیش روی شماست، به شکل ویدیویی، توسط حمیدرضا فرامرزی ضبط شده است. گپ و گفت ها در پاییز و زمستان 1397 توسط احمد مرشدلو، کریم نصر، مائده مرتضوی، بهنام کامرانی و امیر سقراطی در استودیوی هنرمند انجام شده بود.

درباره ی مهرداد محب علی

مهرداد محب علی، متولد سال 1339 در تهران، نقاش رئالیست ایرانی و فارغ التحصیل رشته ی نقاشی از دانشگاه تهران است. او طراحی را از سن شش سالگی آغاز کرد و نخستین نمایشگاه انفرادیش در سال 1369 در گالری تهران برگزار شد. او در مورد اطلاق نام «واقع گرایی» یا «رئالیسم» به سبک نقاشی اش چنین توضیح می دهد:

«حتما خودم را نقاش رئالیست معرفی می کنم. رئالیسم بیشتر برای من، معنای گرایشیِ رئالیسم است نه الزاماً معنای ریختیِ آن. واقع گرایی برای من تجربه ایست که خودم از واقعیت دارم نه آن چه از واقعیت دیده می شود. در واقع شاید این طور توضیح بدهم بهتر است، آدم هایی که از فرنگ می آیند و چند صباحی این جا گشت و گذار می کنند، ایران را جای امنی می بینند و خیلی از زندگی پویا و شاد اینجا شگفت زده می شوند ولی شخصاً در این واقعیت توریستی آنها احساس امنیت ندارم. همیشه نگران فردا هستم، نگران این که قرار است چه بلایی سر ما بیاید؟ بنابراین رئالیسم برای من تجربه ی زیسته است، نه تجربه ی دیداری».

مراسم رونمایی و امضا کتاب

مراسم رونمایی و امضای کتاب روز پنجشنبه دوازده دی ماه به میزبانی آرت مارت در خانه ی کارمان برگزار شد. در این مراسم پس از پذیرایی از میهمانان، شهروز نظری و مهرداد محب علی در مورد کتاب گفتگو کردند و در انتهای صحبت، به پرسش های مخاطبان پاسخ دادند. در آخر، کتاب های خریداری شده در مراسم رونمایی، توسط مهرداد محب علی امضا شد.
اگر شما هم مایل به خرید و مطالعه ی این کتاب هستید، می توانید آن را از بخش آرت مارت وبسایت آستین خریداری کنید.

بازگشت رترو

بیایید باهم روراست باشیم. بیشتر ما در دهه نود در سنین کودکی و نوجوانی و شاید هم جوانی، ذائقه فشن خوبی نداشتیم، چه برسد به اینکه متخصص یا حتی دنبال کننده مد و فشن بوده باشیم. لباسهایمان همیشه انتخاب مادرانمان بود و ما هرچیزی را که او فکر می کرد زیبا و مُد روز است به تن می کردیم. این خیلی بد نبود، ولی شاید به نظر خیلی هایمان لباسهامان شیک و مد روز نبود.

اما، وقتی الان به عکس های گذشته و لباس های قدیممان نگاه می کنیم، شباهت هایی با الان در آنها پیدا می کنیم. مگر نه؟ پس شاید سلیقه مادرانمان خیلی هم بد نبوده؟

بعضی از ترند های مُد آنقدر نوستالژیک و قابل درکند که می توانند از همان جایی که رها شده اند، دوباره از سر گرفته شوند.

بله، مُد دهه ۹۰ آرام آرام درحال بازگشت است. اما این بار با تغییراتی تازه که با مُد امروزی همخوانی داشته باشد.

به هرحال، آماده باشید تا سفری به خاطراتتان داشته باشید!

کُت های چرم آمده اند تا بمانند

شما می توانید با یک کُت چرمی کارهای بسایری انجام دهید. میدانم که شاید گران باشد، اما اگر از آن خوب مراقبت کنید میتوانید تا چند دهه از آن استفاده کنید!

کُت چرم تقریباً با همه چیز و برای همه جا مناسب است. این همان دلیلی است که این استایل همیشه بوده و درحال بازگشت است.

رنگ های نئون - رنگ های رترو

ترند دهه ۹۰ رنگهای نئون پس از یک دوره وقفه برگشتند. ترند دوست داشتنی من.

قطعاً اگر سرتاپا از رنگ های نئون استفاده کنید رترو در نظر گرفته می شوید. اما همچنین می توانید از آن الهام بگیرید و با استفاده از یکی دو آیتم نئون، استایل گذشته را دوباره احیا کنید: بوت، رژ لب،تاپ، کفش و ... می توانند همه گزینه های شما باشند.

سرهمی عزیز

کوتاه یا بلند، فرقی نمی کند. لباس سرهمی اگر به درستی استایل شود از جذابترین لباسهایی است که می توانید بپوشید. سرهمی شلواری، دامنی یا شلوارکی، فرقی نمی کند. همه نوعش جذاب است.

سرهمی برای مدتی در افق کمرنگ شده بود، اما الان دوباره در حال احیا و بازگشت به دنیای مُد و فشن است.

شلوار مام استایل دوباره برگردد زمانش رسیده که

این شلوار شاید برای خیلی ها جذابیتی نداشته باشد و حتی شاید خیلی ها به آن با اکراه نگاه کنند. این نوع شلوار در اواخر دهه نود آرام آرام کمرنگ شد و به خاطرات سپرده شد.

اما اکنون دوباره بازگشته است. شلوارهایی راحت، آزاد و سبک از کتان جین که دور کمر به خوبی می نشیند و در قسمت پاها و ران ها آزاد و راحت است، برعکس شلوارهای جینی که تنگ و آزاردهنده هستند.

وقتش بود که بالاخره این جین های راحت دوباره برگردند!

عینک های گرد - بازگشت رادیکال

چیزی که زمانی مضحک و لوس به نظر می رسید، بازگشتی اساسی داشته است.

اول فقط با عینک های آفتابی، اما رفته رفته عینک های طبی را نیز شامل شد.

اگر می خواهید کمی به استایل دهه ۹۰ نزدیکتر باشید، بدون اینکه خیلی به چشم بیایید می توانید عینک گرد را امتحان کنید.

کُت جین - همیشه و همه جا

اگر زمانی بخواهم لیستی از چیزهایی که همیشه باید در کمد لباس باشد تهیه کنم، ژاکت جین در صدر جدول است. زمانی بود که به نظر تاریخ مصرفش گذشته بود، اما الان دوباره بازگشته است. به همه چیز می آید و برای همه جا مناسب است. برای لایه بندی بسیار مناسب است و تقریباً در تمام فصول سال می توان از آن استفاده کرد. بدون آستین، با آستین تا بالا تا زده شده، دور کمر گره خورده... فقط نام ببرید. می توانید آنرا به هر شکلی که دوست دارید استفاده کنید و در عین راحتی، خوش استایل باشید.

پیراهن چهارخانه - اثبات بر اینکه هر چه می رود، دوباره بازمی گردد

شلوارهای رنگ و رو رفته و پیراهن های دکمه دار چهارخانه ای که به نظر فراموش شده بودند، مدتی است که دوباره بازگشته اند. چیزی که به نظر یادگاری از گذشته بوده دوباره در استایل است و می توانید همه جا و با همه چیز آن را بپوشید. بسیار برای لایه بندی بسیار مناسب است و تقریباً می توانید در تمام طول سال از آن استفاده کنید.

حتی می توانید این پیراهن را روی لباستان به دور کمر نیز ببندید.

پیراهن بزرگ آزاد برای خوشحالی

در دهه گذشته پوشیدن لباسهای بزرگتر از سایز خود خیلی جالب به نظر نمی رسید. خوش تیپ بودن فقط با پوشیدن لباس چسب تعریف می شد. اما در دهه نود این لباس های آزاد بسیار راحت و در عین حال جذاب بودند. و اما الان، خوشبختانه دوباره برگشته اند. چطور می توان آنها را نپوشید؟

نیم تنه ها - همیشه برای ماندن

مُد و فشن همیشه درحال تغییر است، اما استایل می ماند. از بین رفتن برخی ترندها خوشحال کننده است، اما بازگشت برخی از آنها نیز خوشحال کننده.

نیم تنه از ترندهایی است که راهش را به نقطه آغاز پیدا کرد و این بار حتی بهتر برگشت.

آن را با شلوار جین، شلوارک، دامن و هرچیز دیگری که می توانید با آن ست کنید بپوشید و لذت ببرید.

صد تکه خروجی از چیدمان تعاملی «کال» اثر علی فی

روز جمعه بیستم دی ماه 1398، آستین در فضای جدیدی که در مجاورت کارخانه ی آرگو افتتاح کرده، از خروجی های چیدمان تعاملی صوتی-تصویری «کال» رونمایی کرد. این چیدمان دیجیتال که در سالهای پیش در ایران، اتریش و قطر به نمایش درآمده بود، اثر علی پناهی، با نام هنری «علی فی» است. در ادامه سرآستین گزارشی از این رویداد را به مخاطبین عزیز ارائه می کند.

کال، چیدمان تعاملی صوتی-تصویری

کال (ضد فرش)، یک چیدمان تعاملی صوتی-تصویری است که به کاوش در طراحی محیطی در یک معماری آینده گرایانه که ریشه در نقش‌ مایه های باستانی ایران دارد می پردازد.

ایده ی ابتدایی این پروژه، برقراری ارتباطی بین نمادهای هنری ایران باستان و مرتبط کردن آنها با رویکردهای جدید طراحی در قالب یک چیدمان بود. عناصر اصلی، فرش های ایرانی و باغ های ایرانی بودند که برآمده از ایده ی بهشت زمینی هستند؛ ایده ای که از زمان سلسله ی هخامنشیان در ادبیات ایران در حال گسترش بوده. همانطور که در متون مختلف آمده، این باغ ها در محیطی محصور بوده اند. هدف این باغ ها فراهم کردن مکانی حفاظت شده برای اشکال مختلف آسایش، هم روحی و هم جسمی بوده.

برخلاف فرش های سنتی، «کال» محدود به یک طرح ثابت نیست. آنچنان میراست که در ثانیه ای از بین می رود، و از سوی دیگر به راحتی می توان آن را به صورت آنی با حرکات دست تحت تاثیر نور خلق کرد.

طرح ها روی یک نمایشگر شفاف عمودی شکل می گیرند و توسط یک منبع نور و یک پردازنده، فرشی خلق می شود. نور سفید به سمت دست های مخاطبان تابیده می شود و با حرکت دست های آنها، طرح شروع به شکل گیری می کند.

بیش از 60 طرح مختلف در یک ثانیه شکل می گیرد، برخی از آنها ثبت شده و بر روی بوم یا متریالی دیگر چاپ می شوند.

نتیجه، یک فرش فیزیکی جدید شامل جزئیات فراوان با وضوح تصویریِ بسیار بالاست. به دلیل تنوع بیشمار در پارامترهای مختلف از جمله میزان نور در فضا، اندازه و موقعیت دست ها و رنگ پوست، هر کدام از طرح ها منحصر به فرد هستند و دوباره ساختن یک طرح قبلی، کاری تقریبا غیرممکن است.

صد تکه خروجی از چیدمان تعاملی، با همکاری آستین

طی همکاری آستین و علی فی، یکصد طرح منحصر به فرد که از این چیدمان تعاملی به دست آمده اند بر روی پارچه های شفاف چاپ شده و در فضای جدید آستین در مجاورت کارخانه ی آرگو به نمایش درآمدند. این آثار به طراحان، هنرمندان و مخاطبان ارائه شدند تا از آنها به طور مستقیم یا در آثارشان استفاده کنند.

آشپزی به مثابه یک روش درمانی

صدای جلز و ولز کَره در ماهیتابه، صدای قل قل آب جوش، صدای ساییدن دانه های فلفل سیاه؛ همگی صداهای آرامش بخشی هستند که از آشپزخانه به گوش می رسند. ولی آیا هرگز واقعا به آنها توجه کرده اید؟ برخی از آرامش بخش ترین اوقات روز، ساعاتی هستند که برای آشپزی کردن صرف می کنیم. اما افراد به ندرت به لذت بردن از این تجربه توجه می کنند. بدون شک خوردن یک غذای خوشمزه با طعم خوشایند و جدید، تجربه ی لذت بخشی است؛ اما فرایند آماده کردنش چطور؟

آشپزی به مثابه یک روش درمانی

رسیدن به ذهن-آگاهی (یا به تعبیری حضور در لحظه) از طریق آشپزی، ایده ایست که به تازگی در علم روان درمانی هواداران زیادی پیدا کرده. هم محققین علمی و هم متخصصین ذِن و مراقبه، در مورد تاثیرات مثبت این روش بر سلامت روحی-روانی توافق دارند. وقتی مشغول آماده کردن هر نوع غذایی هستیم، برای تغذیه ی خودمان زحمت می کشیم و به مغز و بدنمان اطمینان می دهیم که انرژی در راه است! تمرکز، ذهن-آگاهی و هدفمندی ای که در این فرایند وجود دارد، ذهن شلوغ ما را آرام کرده و تسکین می دهد. در ادامه هشت دلیل اصلی که برای این ادعا مطرح شده را با شما در میان می گذاریم.

1. آشپزی آرامش را افزایش می دهد.

دکتر میهای چیکسنتمیهایی[1]، استاد دانشگاه شیکاگو، بعد از بیست سال مطالعه در این زمینه به این نتیجه رسید که آشپزی به عنوان یک خصیصه ی بنیادین انسان، توانایی ما برای اندیشیدن و حفظ آرامش را تقویت می کند. بر اساس تحقیقات بلند مدت او، آشپزی یکی از لذت بخش ترین فعالیت های روزانه برای اکثر افراد است و در این فهرست، تنها فعالیت هایی چون معاشرت با عزیزان و غذا خوردن بالاتر از آشپزی قرار می گیرند.

شاید دنیای بیرون پر از نگرانی و مشغله و دغدغه باشد، اما هنگامی که در خانه ی خود مشغول آشپزی هستیم، افکار سازنده و آرامش بخش در ذهنمان جاری می شود. نه بحثی، نه جدلی، نه دعوایی، هیچ درگیری و تقابلی وجود ندارد! در آشپزخانه آرام تر هستیم. یک نفس عمیق بکشید، تلویزیون را خاموش کنید، مشغول آماده کردن یک غذا شوید و از فرایند آشپزی لذت ببرید!

2. آشپزی کردن شکلی از مراقبه است.

آشپزی ترکیب متعادل و سازنده ای از چالش و آرامش را برای ما ایجاد می کند. جولیا اوهانا[2]، مددکار اجتماعی سرشناس و باتجربه، عقیده دارد که آشپزی با ایجاد چالش ذهنی از یک طرف و فراهم کردن تغذیه از طرف دیگر، تاثیرات روان شناختیِ مثبتی بر ذهن انسان می گذارد.

وقتی به شکلی خوشایند غرقِ چالشی می شویم که نتیجه ای بنیادی و لذتبخش (مثلا یک غذای خوشمزه) در پی دارد، بدنمان به آرامی وارد حالتی شبیه به مراقبه می شود. وقتی با ذهن-آگاهی و حضور در لحظه مشغول آشپزی هستیم، کاملا در این فرایند نشاط آور غرق می شویم.

بدیهیست که با قرار دادن یک غذای نیمه آماده در مایکروفر، چنین احساسی را تجربه نخواهیم کرد. در عوض، پخت یک غذا را از مرحله ی صفر آغاز کنید، و واقعا به این فکر کنید که چه چیزی می توان به غذا افزود تا خوشمزه تر شود. شاید مقداری زرچوبه همان چیزی باشد که رایحه ی غذا را خوشایندتر می کند، یا شاید اضافه کردن چند قاشق آبلیمو طعم خاص تری به غذایتان ببخشد. هر ادویه یا ماده ی خوراکی ای که دوست دارید می توانید استفاده کنید، مهم اینست که خوب در موردش فکر کنید و آگاهانه تصمیم بگیرید.

3. با آشپزی کردن بیشتر لبخند خواهید زد!

این موضوع اثبات شده که به خرج دادن خلاقیت در شب، باعث می شود روز بعد بیشتر لبخند بزنید. طی تحقیقی که نتایجش در نشریه ی «روانشناسی مثبت گرا»[3] به چاپ رسید، محققین دریافتند آنهایی که شب قبل از یک روز کاری، به فعالیتی خلاقانه مثل آشپزی مشغول می شوند، نسبت به بقیه پرانرژی تر و مشتاق تر هستند. در واقع فعالیت های خلاقانه، مغز ما را در ساعات غیرکاری آماده و روغن کاری شده نگه می دارد!

شاید احساس کنید بعد از یک روز سخت کاری، ترجیح می دهید روبروی تلویزیون لم بدهید و کاری نکنید، اما اگر کمی وقت برای آشپزی بگذارید، مغزتان سرحال و آماده و خلاق می شود. بعد از یک روز کار و تلاش، مغز انسان خسته است، در این تردیدی نیست. اما همانطور که پس از هشت ساعت نشستن پشت میز، کمی نرمش به سلامت عضلات بدن کمک می کند؛ انجام فعالیتی خلاقانه بعد از یک روز کارِ روتین و تکراری هم باعث می شود احساسات و افکار مثبت تری داشته باشیم.

4. آشپزی محیطی کم تنش فراهم می کند.

همانطور که پیاده روی یا حرکات کششی باعث کاهش تنش جسمی می شود، کشیدن چند نفس عمیق و آماده کردن یک وعده غذا در محیطی آرام، به آسایش بدن و رها شدن از گرفتگی های عضلانی که بر اثر استرس و فشار روانی ایجاد شده اند کمک می کند.

تحقیقات پیرامون تاثیر آشپزی بر ذهن که در نشریه ی بریتانیایی «کاردرمانی»[4] به چاپ رسیده نشان می دهد که افراد شرکت کننده در نظرسنجی های این تحقیقات، همگی محیط آشپزخانه را فضایی خوشایند می دانند. به عقیده ی آنها، آشپزی فعالیتی عاری از فشار است و در نتیجه حالشان را بهتر می کند. عامل اصلی این موضوع، ماده ای به نام سروتونین است که فعالیتش در مغز انسان باعث احساس آرامش و تمدد اعصاب می شود.

آشپزی غیرحرفه ای باعث آرامش و کاهش تنش می شود، چون نه ضرب العجل زمانی دارد و نه پیشرفت شغلیتان به آن وابسته است؛ بنابراین می توان واقعا از آن لذت برد. شاید کودکی داشته باشید که ترجیح می دهد به جای خوراک لوبیا، پیتزا روی میز باشد! اما آنچه اهمیت دارد فرایند پختن غذاست. در ضمن همه مان می دانیم که فرزندانمان ته قلبشان هر چه برایشان پخته باشیم را دوست دارند.

5. آشپزی کردن به ما مهارت می آموزد.

دستپختتان خوب نیست؟ چه بهتر! تلاش برای آماده کردن غذایی خوشمزه، صورت مسئله ای به مغز می دهد که نقادانه در موردش تفکر کند و باعث می شود بر روی تحلیل کاری که مشغول انجامش هستیم تمرکز کنیم. در تحقیقِ دانشمندان بریتانیایی که پیشتر به آن اشاره کردیم، شرکت کنندگان هنگامی که تحت فشار نبودند، توانایی بیشتری برای تفکر نقادانه داشتند و بهتر روی آشپزی کردنشان متمرکز می شدند. هنگامی که با آگاهی و تفکر، یک دستورالعمل تهیه ی غذا را دنبال می کنیم و با تغییرات خلاقانه آن را طبق سلیقه ی خودمان بهبود می دهیم، سلول های عصبی که در ایجاد آرامش ذهنی نقش دارند به کار می افتند و ذهنمان را آرام می کنند. در این حالت ما احساس می کنیم که هم مشغول یادگیری هستیم و هم از فعالیتی که در حال انجامش هستیم لذت می بریم.

احساس خستگی و بی انگیزگی امری طبیعیست که هر انسانی آن را تجربه می کند. این حس بخشی جدایی ناپذیر از زندگی انسان است. با این وجود، باید مغزمان را تمرین دهیم. لازم نیست حتما یک آشپز حرفه ای سرشناس باشید. وقتی ببینید ایده هایی که در ذهن دارید چطور می تواند یک غذای تکراری را خوشمزه تر کند غافلگیر خواهید شد. آشپزخانه مکانی برای خلاقیت است و کمک می کند که ذهنمان خلاق تر و فعال تر باشد.

6. آشپزی اعتماد به نفس را بالا می برد.

این حقیقت اجتناب ناپذیر است که نتیجه ی آشپزی ممکن است موفقیت آمیز نباشد. ممکن است کلوچه ها بسوزند، برنج شفته شود، خوراک ته بگیرد؛ اما همین هم جزو زیبایی های آشپزیست. از طریق آزمون و خطا، به دستورالعل هایی برای تهیه ی غذا خواهیم رسید که شاید تا نسل ها بعد در خانواده مان باقی بماند.

به گفته ی محققینی چون دکتر «الیزابت آن مک کی»[5] و «لزلی هیلی»[6]، آشپزی باعث تقویت رویکردهای مثبت در انسان می شود. آنها می گویند آشپزی فعالیتی خلاقانه است که وقتی به نتیجه می رسد در فرد احساس موفقیت و مفید بودن ایجاد می کند.

برای آنکه سرسخت و پرطاقت شویم، باید فرایند دشواری را طی کنیم. معمولا، تنها از طریق شرایط پرفشار و دشوار است که انسان سرسخت و پرطاقت می شود. اما آشپزی کردن هم می تواند به ایجاد این ویژگی ها در انسان کمک کند.

پخت یک غذای کاملا جدید را امتحان کنید، به بازخوردهای آن دقت کنید، نظراتی که دریافت کردید را اعمال کنید و نتیجه را دوباره بررسی کنید.

7. آشپزی تمرکز را افزایش می دهد.

اینکه بعد از یک روز کاری سخت و طولانی روی مبل لم بدهیم و به تلویزیون خیره شویم کار لذتبخشی است؛ در این بحثی نیست! اما بیایید کار جدیدی را امتحان کنیم! آشپزی همراه با ذهن-آگاهی و حضور در لحظه، روشی ارزشمند و قابل لمس برای پر کردن اوقات است که به گفته ی محققان، تمرکز را افزایش می دهد و کمک می کند تا خارج از آشپزخانه هم کارهای دیگرمان را به شکل بهتری انجام دهیم.

باز هم به موضوع محرک های ذهنی سالم بازگردیم. هنگامی که مغزمان درگیر تولید چیزیست که قرار است از آن استفاده کنیم، مهارت های ذهنی مان تقویت می شود. در واقع با آشپزی کردن، برای انجام دادن هر چه بهترِ وظایفمان در دنیای بیرون از آشپزخانه هم تمرین می کنیم.

شاید در نگاه اول به نظر بیاید که آرامش و تلاش برای رسیدن به یک دستاورد با هم در تضادند. اما آشپزی کردن، هر دوی اینها را در خود دارد. به غذایی که آماده کرده اید افتخار کنید و صد درصدِ توانتان را برای آماده کردنش به کار ببندید. با این کار هم به شکمتان لطف کرده اید و هم ذهنتان را تقویت می کنید!

8. آشپزی حواس را تقویت می کند.

اگر بخواهید با ذهن-آگاهی و حضور در لحظه آشپزی کنید، باید هر ماده ی اولیه را حس کنید، هر ادویه را بو کنید و به هر صدایی دقت کنید. تحقیقات نشان داده که وقتی آگاهانه به این فکر کنیم که ذهنمان روی چه چیز متمرکز شود، حواسمان تقویت می شود و همین کمک می کند که به جای سخت تر کار کردن، هوشمندانه تر کار کنیم.

مانند بیشتر فعالیت های مراقبه ای، آشپزی سر و صدای اضافی ذهن را خاموش می کند، و ما را قادر می سازد که در هر لحظه بر چیزی که واقعا اهمیت دارد تمرکز کنیم. به حسی که نسبت بر هر ادویه یا ماده ی غذایی دارید توجه کنید، و تصور کنید که چه تاثیری در طعم نهایی غذا دارد. چنین کاری بدون شک به تقویت حواستان کمک می کند.

آشپزی کردن فرایندی زمانبر است، و انجامش به شکلی که مثل مراقبه عمل کند آن را چالش برانگیزتر هم می کند. با این حال، عزم و اراده برای رسیدن به یک روش سالم در آشپزی، بسیاری از مزایای انواع مختلف مراقبه را با خود دارد.

البته که قرار نیست تمام آشپزخانه ها به سالن یوگا تبدیل شوند! اما با بهره گرفتن از ایده های مختلف طراحی، می توان آشپزخانه را به فضایی آرامش بخش تبدیل کرد. جایی که در آن غذا می پزید باید به شما حس آرامش بدهد. فارغ از اینکه چقدر در آشپزی مهارت دارید، دفعه ی بعد که می خواهید غذایی بپزید، سعی کنید به این موارد توجه کنید، مطمئن باشید که نتیجه ی مثبتش را فوراً لمس خواهید کرد.

جوراب های رنگی رنگی

پیراهن بلند و جوراب، شلوار دمپا گشاد و جوراب و حتی جوراب عروس!

شما می توانید با یک جفت کارهای مختلفی انجام دهید و استایل های متفاوتی داشته باشید.

ما در ادامه به شما چند راه تازه برای استایل کردن جوراب هایتان معرفی می کنیم.

میدانم حتماً الان پیش خود چه فکر می کنید؛ "جوراب؟ واقعاً؟ "

بله، چرا نه؟ بسیاری از مردم نمی دانند که جوراب می تواند هر ترکیبی را جذاب تر کند. فقط کافی است جفت مناسب را پیدا کنیم.

جوراب را می توانید نه تنها با انواع مختلف کفش، بلکه با لباس های مختلف نیز ست کنید. ما به شما می گوییم چگونه:

جوراب و لباس نیمه رسمی

لباس رسمی دیگر تنها به معنای کت و شلوار سه تکه نیست. این مهم است که لباس رسمی، حالتی پروفشنال به شما بدهد، و در عین حال راحت هم باشد. از آنجایی که تکرنگ (مونوتُن) هنوز هم بیشتر لباسی رسمی تلقی می شود، پوشیدن جورابی رنگی و عجیب و غریب به استایلتتان روحیه و رنگ می دهد.

چگونه صبح ها شاداب تر به نظر برسیم

چه شما فردی سحرخیز باشید که با صبح ها میانه خوبی دارد، یا نه؛ بیدار شدن از خواب و سرحال و شاداب به نظر رسیدن همیشه کار راحتی نیست. هست؟

با شستن صورت با آب، دستی به موها کشیدن و پوشیدن لباسی رنگی، آماده اید تا روز خود را شروع کنید.

ما در اینجا لیستی از کارهایی تهیه کرده ایم که بدون استفاده از مواد آرایشی، صبح ها زیبا و شاداب از خانه خارج شوید.

آب یخ روی صورتتان بریزید

این قدیمی ترین روشی است که همه آن را می دانند، و همیشه هم جواب می دهد. سینک تان را با آب خیلی سرد پر کنید و تعدادی قطعه یخ در آن بیندازید تا دما پایین تر بیاید. آب را روی صورت خود بپاشید. در لحظه منافذ پوستتان تنگ شده و مویرگها جمع می شوند، که این کار باعث می شود صورتتان صاف تر به نظر برسد. علاوه بر این، این کار شما را بیدار می کند که قطعاً روی ظاهرتان تاثیرگذار است.

به باشگاه بروید

هیچ چیز بیشتر از ورزش شما را بیدار نمی کند. پیاده روی کنید، روی تردمیل بدوید یا چند حرکت یوگا انجام دهید. هر ورزشی که ضربان قلبتان را بالا ببرد خوب است. با بالا رفتن تپش قلب و افزایش ترشح ایندورفین، انرژی تان بیشتر می شود. اضافه بر این، گونه هایتان سرخ رنگ می شود و نیازی به رژگونه نخواهید داشت.

به آشپزخانه بروید

اگر مشکلتان پف زیر چشم هاست، به آشپزخانه بروید. دو قاشق را به مدت ده دقیقه در فریزر بگذارید. سرتان را به عقب تکیه دهید و قاشق ها روی چشمانتان قرار دهید. سرما باعث کاهش التهاب می شود.

تکه های خیار سرد نیز به همین صورت عمل می کند. به مدت پنج تا ده دقیقه قطعات خیار را روی چشمانتان بگذارید. این کار باعث می شود که قرمزی، پف و التهاب پلک هایتان از بین برود.

سر و ته شوید

برای درست کردن موها در ده ثانیه، از کمر خم شوید و موهایتان را سر و ته کنید. نوک انگشتانتان را محکم روی ریشه موها ماساژ دهید و بافت های پوست سرتان را احیا کنید.

این شیوه علاوه بر سرحال شدن، باعث می شود که خون به صورتتان بدود و گونه هایتان را صورتی و براق کند.

آب رسانی، آب رسانی، آب رسانی

وقتی خسته به نظر میرسید، کم آبی بدترین دشمن شماست. وقتی آب کافی به بدنتتان نرسیده باشد، پوستتان خاکستری یا زرد رنگ به نظر می رسد و چروک های صورتتان خود را بیشتر نمایان می کنند. برای آبرسانی و بزرگ شدن سلول های بدن، میزان آب مصرفی تان را بالا ببرید و در طول شبانه روز هشت لیوان آب مصرف کنید.

دسته بندی

چشمانت را ببند تا ببینی : مروری بر آثار والتر ون بایرندانک

چشم الکتریکی، بهار و تابستان ۲۰۱۶

زیبایی آشکار،پاییز و زمستان ۲۰۱۵-۲۰۱۶

وَم بَم! ، بهار و تابستان ۲۰۱۵

چشمهایت را ببند تا ببینی، پاییز و زمستان ۲۰۱۳-۲۰۱۴

رازهای بی صدا، تابستان ۲۰۱۳

هوس هرگز نمی خوابد، پاییز و زمستان ۲۰۱۲-۲۰۱۳

دنبال الهام باش!

از پولتان بیشترین بهره را ببرید!

در دام تلاش برای سرمایه گذاری سودآور نیافتید!

برای خریدن آثار هنری اصل به منابع معتبر رجوع کنید.

بریم کمپینگ!

موزه ی ویکتوریا و آلبرت دقیقا چیست؟!

موزه ی ویکتوریا و آلبرت چرا تاسیس شد؟

تاسیس نسخه ی دائمی نمایشگاه بزرگ

امروزه در موزه ی ویکتوریا و آلبرت چه چیزهایی می توان دید؟

نمایش های دائمی و موقت

بوگی ووگی در تهران

او در بخش دیگری از مقدمه می گوید:

درباره ی مهرداد محب علی

مراسم رونمایی و امضا کتاب

بازگشت رترو

کال، چیدمان تعاملی صوتی-تصویری

صد تکه خروجی از چیدمان تعاملی، با همکاری آستین

آشپزی به مثابه یک روش درمانی

1. آشپزی آرامش را افزایش می دهد.

2. آشپزی کردن شکلی از مراقبه است.

3. با آشپزی کردن بیشتر لبخند خواهید زد!

4. آشپزی محیطی کم تنش فراهم می کند.

5. آشپزی کردن به ما مهارت می آموزد.

6. آشپزی اعتماد به نفس را بالا می برد.

7. آشپزی تمرکز را افزایش می دهد.

8. آشپزی حواس را تقویت می کند.

جوراب های رنگی رنگی

چگونه صبح ها شاداب تر به نظر برسیم