تاریخچه طراحی لباس
طراحی لباس تاریخچه ای بلند دارد. در یونان باستان، نمایش نامه نویس آشیلوس که در قرن ۵ قبل از میلاد می زیست، لباس های لباس های خاصی را برای بازیگرانش برای اجرای تراژدی هایش درست کرد.
در قرون وسطی و رنسانس، صحنه آرایی و لباس تبدیل به المان هایی بسیار مهم در بازی های صحنه شدند. این المان ها کمک می کردند تا یک حس و حالت ضبط شود، یک واقعه رنگارنگ جذاب خلق شود و مخاطب را سرگرم کند.
اما در آن زمان ایده ای منسجم از چگونگی لباس یک کاراکتر وجود نداشت. در زمان شکسپیر، اجراکننگان تئاتر های او خود لباس هایشان را فراهم می کردند.
در قرن شانزدهم میلادی، تعدادی از دسته های تئانری مسافر، گونه ای از تئاتر را به نام کمدیا دل آرته اجرا کردند. لباس های این نوع تئاتر کاراکترهایی تیپیکال را مانند دختر خدمتکار، دکتر و یک دلقک را نشان می داد. همه ی مخاطبان با دیدن لباس های این بازیگران متوجه خصوصیات کاراکترهایشان می شدند.
در طول سالیان ۱۷۷۰ تا ۱۸۷۰ ، نیاز برای دقت بیشتر در طراحی لباس شدت گرفت. به دلیل اینکه تعداد اجرا های صحنه ای و دسته های تئاتری دوره گرد بیشتر شده بود و مردم با لباس فرهنگ های مختلف در دنیا بیشتر آشنا شده بودند.
با ورود به قرن نوزدهم، طراحی لباس تبدیل به یکی از هنر های تخصصی شد، و دو ایده ی اصلی در آن مطرح شد. یکی " دقت تاریخی" یا ضبط حالت یک دوره زمانی مشخص، و دیگری " رویکرد مفهومی " ، که در آن لباس ها تصویری را شکل می دهند که ارتباطی با زمان و مکانی تاریخی ندارند. با نگاهی به برخی فیلم ها و اجراها متوجه این ایده می شویم.
در هر حال چیزی که مهم است بدانیم این است که حتی زمانی که می خواهیم یک دوره زمانی را تصویر کنیم، طراح صرفا ملزم نیست که کاملا با جزئیات تعریف شده ی آن دوره پیش برود؛ بلکه اغلب می توان تغییرات نرمی را وارد آن استایل تاریخی کرد.
