ساری، پوششی ۵ هزار ساله، سمبل و نماد بانوان هندی است. این لباس پارچه‌ای یک تکه حدودا ۷ متری و تقریبا بدون دوخت می باشد، که به دور کمر پیچیده شده و 

از یک شانه آویزان می‌شود. پوشش زیری ساری از دو بخش دامن و تاپ تشکیل می شود. دامن زیر ساری در نقاط مختلف هندوستان نام های مختلفی دارد،چانیو،

 پارکار و قارگا در غرب، شایا در شرق، پاوادی و پاداوا در جنوب، لاهانگا و لهنگا در شمال. تاپ زیری هم چولی یا راویکا نام دارد. این تاپ آستین کوتاه، تا بالای ناف و یقه‌ای نیمه باز دارد؛ و بعضی از انها پشت باز یا پشت ضربدری هستند. در مجالس رسمی  برای ساری و پوشاک زیرینش، از پارچه های گلدوزی و سنگدوزی شده استفاده می کنند. ریشه ساری به فرهنگ هندو بر‌میگردد،هندوها بر این باور بودند که لباس های دارای دوخت ناپاک هستند برای همین ساری پارچه ای یکسره است. همچنین ناف انسان بسیار مهم و منبع زندگی و خلاقیت می باشد برای همین لباس زیر ساری کوتاه است. ساری در عین نشان دادن بخشی از کمر، نجابت زن را حفظ می کند، زیرا سر تا پای وی را می پوشاند.